Οικογένεια από άλλο πλανήτη ή ιστορικό λάθος; Η αληθινή ιστορία πίσω από τα πράσινα παιδιά του Γούλπιτ

 Ήταν επισκέπτες από έναν άγνωστο κόσμο ή τα θύματα μιας ξεχασμένης ιστορικής παρεξήγησης; Ανακαλύψτε τον μεσαιωνικό θρύλο για τα πράσινα παιδιά του Γούλπιτ που εμφανίστηκαν ξαφνικά στην Αγγλία το 1150, μιλώντας μια γλώσσα που κανείς δεν μπορούσε να αναγνωρίσει.

Χαμένοι στο λυκόφως: Η ιστορική εικονογράφηση του Randolph Caldecott (1879) που έχει ταυτιστεί με το μυστήριο των δύο αδελφών από τη Γη του Αγίου Μαρτίνου.

Τα πράσινα παιδιά του Γούλπιτ: Το μεσαιωνικό μυστήριο που βασανίζει τους ιστορικούς

Μια κανονική ημέρα γύρω στο έτος 1150, οι κάτοικοι του αγγλικού χωριού Γούλπιτ (Woolpit) βρέθηκαν μπροστά σε ένα από τα πιο αλλοπρόσαλλα θεάματα στην ιστορία της χώρας. Στην άκρη της πόλης, κοντά σε μια από τις βαθιές τάφρους που χρησιμοποιούσαν για να παγιδεύουν λύκους, εντόπισαν δύο μικρά παιδιά —ένα αγόρι και ένα κορίτσι— τα οποία είχαν καταπράσινο δέρμα, φορούσαν ρούχα από άγνωστα υλικά και μιλούσαν μια ακατάληπτη γλώσσα.

Οι πρώτες ιστορικές καταγραφές και η άρνηση τροφής

Το περιστατικό δεν αποτελεί απλό λαϊκό θρύλο, καθώς καταγράφηκε λεπτομερώς από δύο σημαντικούς

χρονικογράφους του Μεσαίωνα: τον ιστορικό του 13ου αιώνα Γουλιέλμο του Νιούμπουργκ (William of Newburgh) και τον ηγούμενο Ραλφ του Κόγκεσχαλ (Ralph of Coggeshall). Σύμφωνα με τα κείμενά τους, τα παιδιά μεταφέρθηκαν στο σπίτι ενός τοπικού γαιοκτήμονα, του σερ Ρίτσαρντ ντε Καλν, ο οποίος προσπάθησε να τα ταΐσει.

Τα παιδιά αρνούνταν πεισματικά οποιοδήποτε φαγητό τους προσφερόταν, δείχνοντας σημάδια έντονης αποστροφής, μέχρι που ανακάλυψαν μερικά ωμά πράσινα φασόλια στον κήπο. Τα έφαγαν με απίστευτη βουλιμία, και για μήνες αυτή ήταν η μοναδική τους τροφή. Με τον καιρό, άρχισαν να δέχονται και άλλα τρόφιμα, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν σταδιακά την πράσινη απόχρωση του δέρματός τους και να μάθουν να μιλούν αγγλικά. Αν και το αγόρι αρρώστησε και πέθανε, το κορίτσι επέζησε, πήρε το όνομα Άγκνες Μπαρ και έζησε μια σχετικά φυσιολογική ζωή στην περιοχή.

Η χώρα του Αγίου Μαρτίνου και το αιώνιο λυκόφως

Όταν το κορίτσι κατάφερε πλέον να επικοινωνήσει με τους χωρικούς, μοιράστηκε μαζί τους μια εξωπραγματική ιστορία για την προέλευσή τους. Δήλωσε ότι ο αδελφός της και η ίδια κατάγονταν από μια χριστιανική χώρα με εκκλησίες, η οποία ονομαζόταν «Γη του Αγίου Μαρτίνου». Εκεί, ο ήλιος δεν ανέτειλε ποτέ.

Όπως εξήγησε η ίδια, η πατρίδα τους βρισκόταν βυθισμένη σε ένα μόνιμο, γκρίζο λυκόφως, παρόμοιο με αυτό που επικρατεί στη Γη λίγο πριν την ανατολή ή αμέσως μετά τη δύση του ηλίου. Επιπλέον, ανέφερε ότι από τη δική τους πλευρά μπορούσαν να δουν μια άλλη, φωτεινή χώρα, η οποία όμως χωριζόταν από τη δική τους από ένα πολύ μεγάλο και πλατύ ποτάμι. Η ίδια δεν γνώριζε πώς βρέθηκαν στο Γούλπιτ, θυμόταν μόνο ότι άκουσαν έναν δυνατό ήχο σαν καμπάνες ενώ φύλαγαν τα πρόβατα του πατέρα τους, έχασαν τις αισθήσεις τους και ξαφνικά ξύπνησαν μέσα στις τάφρους των λύκων.

Η ιατρική εξήγηση: Αρσενικό και Χλώρωση

Αφήνοντας στην άκρη τις θεωρίες επιστημονικής φαντασίας, οι σύγχρονοι επιστήμονες και ιστορικοί προσπαθούν να εξηγήσουν το φαινόμενο με ορθολογικά κριτήρια. Μια ισχυρή ιατρική θεωρία υποστηρίζει ότι τα παιδιά έπασχαν από χλώρωση (chlorosis), μια μορφή σοβαρής σιδηροπενικής αναιμίας που οφείλεται στην κακή διατροφή και μπορεί να δώσει στο ανθρώπινο δέρμα μια χαρακτηριστική πρασινωπή απόχρωση. Αυτό εξηγεί απόλυτα γιατί το δέρμα του κοριτσιού επανήλθε στο φυσιολογικό μόλις άρχισε να τρέφεται σωστά. Μια άλλη πιθανότητα είναι η ελαφριά δηλητηρίαση από αρσενικό, η οποία επίσης αλλοιώνει το χρώμα του δέρματος.

Η θεωρία των Φλαμανδών μεταναστών

Όσον αφορά την άγνωστη γλώσσα και τα περίεργα ρούχα, η πιο αποδεκτή ιστορική εξήγηση συνδέεται με τις πολιτικές αναταραχές της εποχής. Κατά τον 12ο αιώνα, πολλοί Φλαμανδοί μετανάστες είχαν φτάσει στην ανατολική Αγγλία, αλλά υπέστησαν διώξεις και σφαγές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Στεφάνου ή του βασιλιά Ερρίκου ΙΙ.

Είναι πολύ πιθανό τα παιδιά να ήταν ορφανά Φλαμανδών από κάποιο κοντινό χωριό, τα οποία περιπλανήθηκαν τρομαγμένα και υποσιτισμένα στο δάσος του Θέτφορντ (Thetford Forest) —το οποίο λόγω της πυκνής βλάστησης θα μπορούσε να είναι η «χώρα του λυκόφωτος» που περιέγραψε το κορίτσι—. Έτσι, η «ακαταλαβίστικη» γλώσσα που άκουγαν οι κάτοικοι του Γούλπιτ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μεσαιωνικά ολλανδικά, τα οποία ήταν εντελώς άγνωστα στους αγρότες της αγγλικής υπαίθρου.

Από τους εξωγήινους μέχρι τον σύγχρονο αστικό θρύλο

Φυσικά, η ιστορία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τους λάτρεις του εναλλακτικού και του μεταφυσικού. Ήδη από το 1621, ο Robert Burton στο έργο του The Anatomy of Melancholy άφησε να εννοηθεί ότι τα παιδιά «έπεσαν από τον ουρανό», μια θεωρία που τον 20ό αιώνα μετατράπηκε στην υπόθεση ότι επρόκειτο για εξωγήινους επισκέπτες που χάθηκαν στον πλανήτη μας. Η περιγραφή τους ως «πράσινα παιδιά» παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη ομοιότητα με τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα που θέλει τους εξωγήινους να είναι «πράσινα ανθρωπάκια».

Είτε επρόκειτο για μια παρεξηγημένη τραγωδία προσφύγων του Μεσαίωνα είτε για ένα αληθινό, ανεξήγητο θαύμα, το χωριό του Γούλπιτ τιμά μέχρι σήμερα αυτή την ιστορία, έχοντας τοποθετήσει τη φιγούρα των δύο πράσινων παιδιών στην επίσημη αναγνωριστική πινακίδα της πόλης.