ΕΞΑΓΓΕΛΟΣ

 κύρ Φ. Κόντογλου Τὸν καιρὸ ποὺ δούλευα στὸν Μυστρᾶ, τύχαινε πολλὲς φορὲς νὰ βρεθῶ μοναχὸς μέσα στὴν Περίβλεπτο. Τ᾿ ἀπόγεμα ἡ ἐκκλησία σκοτείνιαζε κι ἀγρίευε. Ἀπὸ πάνου ἀπὸ τὴν σκαλωσιὰ ἄκουγα πατήματα.  «Κανένα φάντασμα θὰ περπατᾷ», συλλογιζόμουνα, καὶ γύριζα τὸ κεφάλι μου πάντα κατὰ τὸ μέρος ποὺ στεκόντανε ζωγραφισμένοι οἱ στρατιῶτες καὶ οἱ πολεμάρχοι. Στεκόντανε στὴ σειρὰ ἕνα γῦρο, λίγο ψηλότερα ἀπὸ τὸ χῶμα, οἱ περισσότεροι μὲ βγαλμένα μάτια, τρυπημένοι στὸ στῆθος, πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτοὺς κομματιασμένοι ἀπὸ τὶς σπαθιές. Σὲ πολλὰ κεφάλια εἶχε ἀπομείνει γερὸ ἕνα μάτι μοναχά, μὰ κεῖνο τὸ μάτι ἔβλεπε σὰν

«Όλοι τον ήξεραν τον μπάρμπα Κοσμά στη μικρή τους πόλη. Το πικρό του δράμα το μοιράζονταν όλοι σιωπηλά. Η θλιβερή ζωή του, ήταν μέρος της καθημερινής τους έγνοιας. Ήξεραν όλοι το μοναχικό γεράκο που τον εγκατέλειψε ο γιος του. Τον ήξεραν και τον συμπαθούσαν. Ο προκομμένος του ήταν φευγάτος από χρόνια. Είχε δηλώσει ότι δεν θέλει καμμιά επικοινωνία. Ήθελε να ‘ναι ελεύθερος. Ο γέρος πικράθηκε βαθιά. Του μήνυσε πως το σπίτι του θα ‘ταν πάντα ανοιχτό. Δεν έλεγε σε κανένα τον πόνο του. Μα όλοι τον γνώριζαν. Κάθε μέρα κατέβαινε

Ο πατέρας κι η μητέρα ντύθηκαν, στολίστηκαν, φτιάχτηκαν, φόρεσαν τα καλά τους.  Στο τέλος παρφουμαρίστηκαν με <<ακριβά αρώματα εκ Γαλλίας>>.Τα πουλούσε ο μπακάλης της γειτονιάς, με μία δραχμή το δράμι. Μπουκαλάκι με χύμα άρωμα λεμόνι με το όνομα <<ΜΥΡΤΩ>>! Τότε μοσχοβολούσαν και τα ονόματα ακόμα, όχι μόνο τα αρώματα… Κατά την διαδικασία του ξυρίσματος του πατέρα και πριν αυτός ντυθεί,ετοιμαστεί και βάλει εκείνη την φτηνή αντρική κολώνια άφτερ σέιβ στα ακριβά και πολύτιμα μάγουλά του, μας άφηνε και

Τὰ Χριστούγεννα, τὰ Φῶτα, ἡ Πρωτοχρονιά, κι ἄλλες γιορτές, γιὰ πολλοὺς ἀνθρώπους δὲν εἶναι καθόλου γιορτὲς καὶ χαρούμενες μέρες, ἀλλὰ μέρες ποὺ φέρνουνε θλίψη καὶ δοκιμασία.  Δοκιμάζονται οἱ ψυχὲς ἐκείνων ποὺ δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ χαροῦνε, σὲ καιρὸ ποὺ οἱ ἄλλοι χαίρουνται. Παρεκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι πικραμένοι ἀπὸ τὶς συμφορὲς τῆς ζωῆς, τοὺς χαροκαμένους, τοὺς ἀρρώστους, οἱ περισσότερο, πικραμένοι, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς στενεύει ἡ ἀνάγκη νὰ γίνουνε τοῦτες τὶς χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς μπορεῖ νὰ μὴ δίνουνε σημασία στὴ δική τους εὐτυχία, μὰ γίνουνται ζητιάνοι γιὰ νὰ

 Στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, παρ' όλη τη στέρηση, την πείνα και το φόβο, τα παιδιά της Αθήνας, όπως άλλωστε και όλης της Ελλάδας, ζούσαν κάποιες ώρες ξενοιασιάς, χάρη στην επινοητικότητα τους να φτιάχνουν παιχνίδια από το τίποτα. Τα βιομηχανικά και βιοτεχνικά παιχνίδια που χάθηκαν για ένα διάστημα από την αγορά με το κλείσιμο των λιγοστών εργοστασίων και βιοτεχνιών παραγωγής τους, γρήγορα αντικαταστάθηκαν με αυτοσχέδια, όπως, για παράδειγμα οι βόλοι από πηλό που έψηναν τα παιδιά στους φούρνους των πλυσταριών. Εκτός, όμως, από τα παιδιά, υπήρξαν και

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 21 Ἰουνίου 1925 Κἄποιος ἀναγνώστης μοῦ γράφει ἀπό τό Ἀμαρούσιον: «Πρό ἕξη ἑβδομάδων ἐπέστρεψα ἐκ Γερμανίας, κατόπιν ἑξαετοῦς ἀπουσίας μου. Μόλις ἐμπῆκα στόν Ἠλεκτρικόν, ἦσαν μόνον δύο θέσεις ἄδειες. Κατόπιν μοῦ ἤρχετο ἕνα ζεῦγος. Ἐκεῖνος ἐφαίνετο ὑγιέστατος. Ἐκείνη, πολύ χλωμή, ἐφαίνετο νά ὑποφέρῃ. Βλέπων, μετ’ ἐκπλήξεως, τόν ἐν λόγῳ κύριον νά κάθεται φαρδύς-πλατύς στήν μόνην κενήν θέσιν καί νά ἀφίνῃ τήν συνοδόν του ὀρθίαν, ὑπέθεσα, ὅτι δέν ἐπρόκειτο περί ζεύγους καί ἀμέσως, εὐγενῶς φερόμενος,

Χήρα Θεώνη: Η πιο παλιά «παστρικιά» της πρώιμης Αθήνας Ακόμη και στην ακραία συντηρητική Αθήνα της περιόδου του Όθωνα και του Ρομαντισμού, υπήρχαν κάποιες ελάχιστες «ιέρειες» της Πάνδημης Αφροδίτης, πρόθυμες να προσφέρουν τα κάλλη τους στους ανύπαντρους Αθηναίους και όχι μόνο… Είναι ευνόητο, ότι ήταν αδύνατο μια «παστρικιά» (σ.σ. το παρατσούκλι βγήκε, διότι οι γυναίκες αυτές αναγκαστικά πλενόντουσαν συχνότερα. Για τις υπόλοιπες ίσχυε ο κανόνας: κάθε 10-15 μέρες!) να κατοικεί σε κεντρική συνοικία της

 Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη. Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων. Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη. Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί, κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε

 Η γιαγιά γερνούσε μόνη της σε προσφυγικό συνοικισμό κι όλο αναθυμόταν τα περασμένα.  Στην αγάπη του πατέρα της για τους αστερισμούς οφειλόταν τ’ όνομά της. Την έβγαλε Πούλια, κι ας του έκοψε για καιρό την καλημέρα ο παππούς, θυμωμένος που δεν έδωσε στο πρώτο παιδί τ’ όνομά του. Κι η ίδια μετά πήρε το χούι του πατέρα της. Τα βράδια διηγόταν στα παιδιά της ιστορίες για τη μεγάλη θάλασσα του ουρανού, που δεν έχει τέλος κι αρχή, δείχνοντάς τους τη Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο, την Οπλειά , τον Πολικό Αστέρα, τον

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμασταν μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι

Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το blog μας, βοηθείστε μας να συνεχίσουμε.   Τέτοιο γ@μημένο πονοκέφαλο, είχε χρόνια να νιώσει! Σαν χιλιάδες σφυριά να χτυπούσαν τα μηνίγγια του, και ήταν ολόκληρος μουσκεμένος, λες και μόλις βγήκε απ΄το μπάνιο. Τι στο διάολο συνέβηκε την περασμένη νύχτα; Και τι ώρα ήταν αλήθεια; Κοίταξε το κινητό του.3 το μεσημέρι, Χρόνια είχε να ξυπνήσει

Αν βρίσκετε ενδιαφέρον το blog μας, βοηθείστε μας να συνεχίσουμε.  Οι τελευταίες σταγόνες της ξαφνικής καλοκαιριάτικης μπόρας, θύμιζαν έντονα τους στερνούς σπασμούς, μιάς βίαιης εκσπερμάτωσης. Ήρεμες, γαλήνιες, χαλαρωτικές, μα και μ’ αυτή  την αίσθηση κενού, που πάντα ακολουθεί το τέλος του οργασμού! «Το πιο άχρηστο πράγμα στο κόσμο είναι η ομπρέλα», σκέφτηκε ο Τζόρνταν, « ποτέ δεν την έχεις όταν τη χρειάζεσαι, κι όταν την κουβαλάς σα μαλάκας, ποτέ δε βρέχει»! Τζόρνταν, Ιορδάνης δηλαδή. Το Τζόρνταν του το κόλλησαν στο γυμνάσιο στην Κοκκινιά, και του’μεινε από τότε. Ιορδάνης, του παππού το όνομα απ’ τη Σμύρνη, που ο ξεριζωμός του’22 τον έβγαλε στην Τήνο,

                  Βοηθείστε μας να συνεχίσουμε. Ξέρετε τον τρόπο και δεν σας κοστίζει! Το πλοίο ολοσκότεινο έσκιζε τα νερά ζητώντας ανυπόμονα το λιμάνι του.  Δεν είχε άλλο φως παρά τα δυο χρωματιστά φανάρια ζερβόδεξα της γέφυρας· ένα άλλο φανάρι άσπρο, αχτινοβόλο, ψηλά στο πλωριό κατάρτι και άλλο ένα μικρό πίσω στην πρύμνη του. Τίποτε άλλο. Οι επιβάτες όλοι ξαπλωμένοι στις καμπίνες τους, άλλοι παραδομένοι στον ύπνο και άλλοι στους συλλογισμούς.  Οι ναύτες και οι θερμαστές, όσοι δεν είχαν υπηρεσία, κοιμόνταν βαριά στα

                Βοηθείστε μας να συνεχίσουμε. Ξέρετε τον τρόπο και δεν σας κοστίζει! Κορυδαλλός, τέλη της δεκαετίας του 60. Σπιτάκια λίγα, φτωχικά με μικρές αυλές ασβεστωμένες. Η λεωφόρος Γρηγόρη Λαμπράκη, χωματόδρομος ακόμα. Το πατρικό μας: 2 μικρά δωματιάκια και μια πρόχειρη αυθαίρετη κατασκευή(παράγκα τη λέγαμε), φτιαγμένη από ξύλα και πισσόχαρτο. Ένα μικρό κοτέτσι

 Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 η Αθήνα συνταράσσεται από την είδηση: «ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΥ»! Ήταν ένας ειρηνικός φούρναρης που θεράπευσε ασθενείς και ισχυριζόταν ότι ήταν προικισμένος με υπερφυσική δύναμη, ενώ σε εκατοντάδες ανέρχονταν εκείνοι που εμφανίζονταν ότι θεραπεύονταν! H είδηση ήταν αρκετή για να ξεσηκώσει τον φτωχόκοσμο στις γειτονιές και τους προσφυγικούς συνοικισμούς. Επιτέλους επιβεβαιωνόταν ότι

Τότε πηγαίναμε ἕξι μέρες στὸ σχολεῖο («ἓξ ἡμέρας ἐργᾷ καὶ ποιήσεις πάντα τὰ ἔργα σου· τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου»).  Κι ἐπειδὴ συστεγαζόμασταν μὲ ἄλλο Δημοτικό, πηγαίναμε τρεῖς μέρες πρωΐ καὶ τρεῖς ἀπόγευμα. Σάββατο βραδάκι, λοιπόν, μισοσκόταδο, ἐλάχιστες λάμπες στὰ στενάκια ἀπ' τὰ ὁποῖα κόβαμε δρόμο ὅσοι μέναμε πιὸ ψηλά, κι ἐνῶ εἶχε ἀρχίσει νὰ χιονίζει ἀπὸ

 Του Strange Attractor Μπορεί η χώρα να μαστίζεται από την επικίνδυνη μετάλλαξη Omicron του κορονοϊού, και η ακρίβεια να ξεδοντιάζει τα νοικοκυριά, αλλά μην ανησυχείτε. Η αδέκαστη κυβέρνηση των «αρίστων» την ελέγχει την κατάσταση. Το λένε οι υπουργοί, το επιβεβαιώνει και η

 «Χειμωνιάζει και η Αθήνα μας –η κοσμική Αθήνα μας- ξαναγυρίζει και πάλι στις παληές της συνήθειες… Πάνε τελείωσαν τα ψέμματα. Ο κρυφτούλης πούπαιζε ο ήλιος με τη βροχή τελειώνει κι’ αυτός. Μα μαζί με την αλλαγή του καιρού μας ήρθαν και η αλλαγές της ζωής μας… Ο αττικός ουρανός κρύφτηκε κάτω απ’ το μουντό, σκυθρωπό, κλαψιάρικο μούτρο του γέρο παράξενου χειμώνα. Ο ουρανός πνιγμένος στα

 Η Ελλάδα έχει ρεύμα, Το πιο καλό ηλεκτρικό ρεύμα στην Ευρώπη. Το πιο ακριβό, σε λίγο το πιο ακριβοθώρητο. Ο Γεωργιάδης απέδειξε κατά πόσο σωστή ήταν η καμπάνια υπέρ του εμβολιασμού που έστησε η κυβέρνηση και μας στοίχισε φανερά 41 εκατομμύρια ευρώ: “Αν θέλετε να εμβολιαστείτε, εμβολιαστείτε. Αν δεν θέλετε, μη σώσετε κι εμβολιαστείτε”. Όλα ανεβαίνουν 30%. Έτσι και τα

 «Ο νεοέλλην –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- νομίζει πάντοτε, από τον καιρόν που θα γεννηθή, ότι είνε διανοούμενος άνθρωπος. Και όταν μάθη εις το σχολείον ή εις το Πανεπιστήμιον ωρισμένα πράγματα και συνήθως πριν τα μάθη καλώς, αισθάνεται την ανάγκην –όχι βεβαίως από αλτρουϊσμόν, αλλά από επίδειξιν- να τα μεταδώση εις τους άλλους και εί δυνατόν εις ολόκληρον την ανθρωπότητα. Επικαλούμαι σχετικώς την