ΕΞΑΓΓΕΛΟΣ

Ο λόφος του Λυκαβηττού αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα και πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας, προσφέροντας μια μαγευτική, πανοραμική θέα της φωτισμένης πρωτεύουσας. Κάτω όμως από τα πόδια των χιλιάδων επισκεπτών, των ερωτευμένων ζευγαριών και των τουριστών, κρύβεται ένας άλλος κόσμος. Ένας κόσμος από μπετόν, σίδερο και απόλυτο σκοτάδι. Στα σπλάχνα του λόφου εκτείνεται το μεγάλο, δαιδαλώδες υπόγειο καταφύγιο που κατασκευάστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ένα τοποσημο που γέννησε έναν από τους πιο επίμονους αστικούς μύθους της πόλης. Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι το καταφύγιο χρησιμοποιήθηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως κέντρο τηλεπικοινωνιών και προστασίας της αντιαεροπορικής άμυνας. Υπάρχει όμως μια συγκεκριμένη, σφραγισμένη πτέρυγα, βαθιά μέσα στα έγκατα του βράχου, για την οποία δεν υπάρχουν αναφορές στα επίσημα στρατιωτικά έγγραφα, και η οποία συνοδεύεται από έναν ανατριχιαστικό θρύλο. Η «Απόρρητη Πτέρυγα Δ» και η Διαταγή του 1941

Η Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης είναι ένας τόπος όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Τα παραδοσιακά μακεδονίτικα σπίτια, τα καλντερίμια και τα στενά, δαιδαλώδη σοκάκια που ανηφορίζουν προς τα Κάστρα κουβαλούν μια αύρα γεμάτη ιστορία, αλλά και κρυμμένα μυστικά. Ανάμεσα στους δεκάδες θρύλους που περιβάλλουν τα βυζαντινά τείχη, ο πιο αινιγματικός παραμένει αυτός της «Κρυπτογραφημένης Ταμπέλας» – ενός μικρού, σκουριασμένου μεταλλικού σήματος σε μια γωνιά που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, αλλάζει θέση και όνομα ανάλογα με τις φάσεις του φεγγαριού. Οι χιλιάδες τουρίστες και οι φοιτητές που περπατούν καθημερινά στην περιοχή βλέπουν απλώς την ομορφιά μιας άλλης εποχής. Ωστόσο, οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής αποφεύγουν να κοιτούν συγκεκριμένες γωνίες μετά τα μεσάνυχτα, ψιθυρίζοντας για τον «Τυφλό Χαρτογράφο» και τα στενά που ανοίγουν πόρτες σε μέρη που δεν ανήκουν στον δικό μας κόσμο. Η Εξαφάνιση του Χαρτογράφου του 1938