Καίτη Χρυσολωρά: Από τη δισκογραφία στο μοναστήρι: Η ιστορία της γερόντισσας που ίδρυσε τη μονή Προφήτη Ηλία στις Σέρρες
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι από τα 4 της χρόνια, η Καίτη Χρυσολωρά έγινε μοναχή και μεταμόρφωσε το παλιό ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία στο ‘Αγιο Πνεύμα Σερρών σε αδελφότητα.
Στην περιοχή Αγιο Πνεύμα Σερρών, πάνω σε έναν μικρό λόφο, βρίσκεται ένα μοναστήρι που άρχισε να χτίζεται το 1990 από μια γερόντισσα καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη βοήθεια λίγων μοναχών και ενός Αγιορείτη πνευματικού.
Η γερόντισσα αυτή ήταν η Καίτη Χρυσολωρά, ερμηνεύτρια η οποία τη δεκαετία του ’60 είχε
συνεργαστεί με τον Μίμη Πλέσσα, πριν εγκαταλείψει τη μουσική για να αφιερωθεί στον μοναχισμό και να δημιουργήσει μια νέα μοναστική κοινότητα.
Ποια ήταν η Καίτη Χρυσολωρά
Η Καίτη Χρυσολωρά ήταν μια μυστηριώδης γυναίκα με υπέροχη χροιά. Καθηλωμένη σε ενα καροτσάκι με κινητικά προβλήματα (τη χτύπησε η πολιομυελίτιδα από μικρή ηλικία, μόλις στα 4 χρόνια της), την ανακάλυψε τυχαία ο Μίμης Πλέσσας και ζήτησε ο ίδιος να τραγουδήσει γι’αυτόν.
Δώδεκα κομμάτια σε μουσική του Μίμη Πλέσσα με τη φωνή της Καίτης Χρυσολωρά. Σύμφωνα με μαρτυρίες του ίδιου του συνθέτη, η τραγουδίστρια μεταφέρθηκε στο στούντο όπου και ερμήνευσε μονοκοπανιά και τα δώδεκα τραγούδια: Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. “Ποιός το ξέρει”, “Αγάπη μου”, “Μην μου πεις τίποτα”, “Η πρώτη μας νύχτα” και πολλά άλλα.
Ωστόσο, όταν η Χρυσολωρά γνώρισε τον Αγιορείτη Χρυσόστομο, αποφάσισε να αφήσει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχή. Το 1990, ως γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, έφτασε μαζί με άλλες 4 μοναχές στο Άγιο Πνεύμα Σερρών και μεταμόρφωσε το παλιό ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία σε αδελφότητα.
Σήμερα, οι μοναχές που ζουν εκεί μιλούν για την καθημερινότητά τους, την πίστη και την επιλογή τους να αφιερωθούν στον μοναχισμό, μέσα από την εκπομπή “Πρωταγωνιστές” του Σταύρου Θεοδωράκη στον Alpha.
Η εκπομπή επισκέφτηκε δύο ξεχωριστές γυναικείες αδελφότητες στη Μακεδονία, στη Βέροια και στις Σέρρες.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης μίλησε με αυτές τις γυναίκες. Πρόκειται για μορφωμένες γυναίκες, με σπουδές σε πανεπιστήμια της Συρίας και, σε πολλές περιπτώσεις, μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα, που προέρχονται από ιστορικές χριστιανικές οικογένειες.
Η Μονή διαθέτει μελισσόκηπο, αγιογραφείο, ξυλουργείο, ραφείο και βιβλιοθήκη, με τις μοναχές να ασχολούνται με χειρωνακτικά διακονήματα και εργόχειρα, όπως επιθυμούσε η γερόντισσά τους, ώστε να νιώθουν χρήσιμες στο κοινόβιο και στους επισκέπτες.
“Ο μοναχισμός είναι κι αυτός ένα μυστήριο όπως ο γάμος. Και δεν μπορεί κανείς, σε κάποιον που δεν το έχει ζήσει, να το εξηγήσει με λόγια”, λέει η αδελφή Ευφημία.
“Για ένα διάστημα ήμουν και δόκιμη μοναχή και φοιτήτρια. Στο πανεπιστήμιο με αντιμετώπιζαν περίεργα, γιατί το παρουσιαστικό μου ήταν διαφορετικό από μια κοσμικής κοπέλας”, αναφέρει η αδελφή Συγκλητική.
“Στο μοναστήρι ήρθα μωρό. Εδώ βαπτίστηκα και μόλις ενηλικιώθηκα αποφάσισα να ζήσω εδώ”, σημειώνει η αδελφή Χριστονύμφη.
“Μια κυψέλη είναι και το μοναστήρι. Εμείς την ηγουμένη μας, οι μέλισσες την βασίλισσά τους”, λέει χαρακτηριστικά η αδελφή Μαρκέλλα.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου