Βίντεο: Δείτε το ρομπότ «κανίβαλο» – Μεγαλώνει και δυναμώνει τρώγοντας μικρότερες μηχανές
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Σήφης Γαρυφαλάκης
Οι επιστήμονες δημιούργησαν ένα πρωτότυπο ρομπότ που μπορεί να αναπτύσσεται, να αυτοθεραπεύεται και να βελτιώνεται ενσωματώνοντας υλικά από το περιβάλλον του ή «καταναλώνοντας» άλλα ρομπότ. Πρόκειται για ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της πραγματικής αυτονομίας των ρομπότ, σύμφωνα με τους ερευνητές.
Οι επιστήμονες επινόησαν τον όρο «μεταβολισμός ρομπότ» για να περιγράψουν τη διαδικασία κατά την οποία ένα ρομπότ μπορεί να απορροφά και να επαναχρησιμοποιεί μέρη από το περιβάλλον του. Η έρευνά τους δημοσιεύθηκε στις
16 Ιουλίου στο περιοδικό Science Advances.
«Η αληθινή αυτονομία σημαίνει ότι τα ρομπότ δεν πρέπει μόνο να σκέφτονται μόνα τους, αλλά και να συντηρούν φυσικά τον εαυτό τους», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Philippe Martin Wyder, καθηγητής μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Columbia.
Πώς γίνονται «κανίβαλοι» τα ρομπότ
«Όπως η βιολογική ζωή απορροφά και ενσωματώνει πόρους, έτσι και αυτά τα ρομπότ αναπτύσσονται, προσαρμόζονται και επιδιορθώνονται χρησιμοποιώντας υλικά από το περιβάλλον τους ή από άλλα ρομπότ.»
Τα ρομπότ κατασκευάζονται από «συνδετικούς δεσμούς» τύπου truss – εξάγωνες, επιμηκυμένες ράβδους με μαγνητικές συνδέσεις που μπορούν να συστέλλονται και να διαστέλλονται, επιτρέποντας τη σύνδεση με άλλες μονάδες.
Αυτές οι μονάδες μπορούν να συναρμολογηθούν και να αποσυναρμολογηθούν, ενώ οι μαγνήτες επιτρέπουν στα ρομπότ να σχηματίζουν ολοένα και πιο πολύπλοκες δομές, κάτι που οι δημιουργοί τους ελπίζουν να εξελιχθεί σε μια «οικολογία αυτοσυντηρούμενων μηχανών».
Ο «μεταβολισμός» των ρομπότ
Σύμφωνα με τη μελέτη, υπάρχουν δύο βασικοί κανόνες για τον «μεταβολισμό ρομπότ»:
Ένα ρομπότ πρέπει να αναπτύσσεται μόνο του ή με τη βοήθεια άλλων ρομπότ με παρόμοια εξαρτήματα.
Οι μόνες εξωτερικές παροχές που επιτρέπονται είναι υλικά και ενέργεια.
Οι συνδετικοί δεσμοί τύπου truss λειτουργούν μέσω ενός συνδυασμού αυτοματοποιημένων και ελεγχόμενων συμπεριφορών, ανοίγοντας τον δρόμο για ρομπότ που αλλάζουν σχήμα, αναδομούνται και – σε κάποιες περιπτώσεις – «κανιβαλίζονται» μεταξύ τους για να επιβιώσουν.
Σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον, οι επιστήμονες τοποθέτησαν συνδετικούς δεσμούς (truss links) στο έδαφος για να παρατηρήσουν πώς το ρομπότ συνδέεται με άλλες μονάδες.
Στην αρχή, οι δεσμοί συναρμολογήθηκαν σε δισδιάστατα σχήματα, αλλά στη συνέχεια ενσωμάτωσαν νέα μέρη για να σχηματίσουν ένα τρισδιάστατο τετράεδρο ικανό να κινείται σε ανώμαλο έδαφος. Σύμφωνα με τη μελέτη, το ρομπότ πρόσθεσε έναν επιπλέον δεσμό για να τον χρησιμοποιήσει ως μπαστούνι βάδισης.
«Σε μεγάλο βαθμό, αυτή η ικανότητα βασίζεται στη δομοστοιχειωτή φύση της βιολογίας, που μπορεί να χρησιμοποιεί και να επαναχρησιμοποιεί δομικά στοιχεία (όπως τα αμινοξέα) από άλλους οργανισμούς», δήλωσε ο Lispon. «Τελικά, πρέπει να κάνουμε τα ρομπότ να κάνουν το ίδιο, να μάθουν να χρησιμοποιούν και να επαναχρησιμοποιούν εξαρτήματα από άλλα ρομπότ.»
Οι μηχανές θα συντηρούνται μόνες τους – Τι βλέπουν οι επιστήμονες για το μέλλον
Οι ερευνητές φαντάζονται ένα μέλλον όπου οι μηχανές μπορούν να συντηρούνται μόνες τους, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Με την ικανότητα να αναπτύσσονται και να προσαρμόζονται σε διαφορετικά καθήκοντα και περιβάλλοντα, αυτά τα ρομπότ θα μπορούσαν να παίξουν σημαντικό ρόλο, για παράδειγμα, στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών ή στην εξερεύνηση του διαστήματος.
«Η εικόνα των αυτοαναπαραγόμενων ρομπότ προκαλεί ανησυχίες που θυμίζουν κακά σενάρια επιστημονικής φαντασίας», είπε ο Hod Lipson.
«Αλλά η πραγματικότητα είναι πως όσο περισσότερο εμπιστευόμαστε τα ρομπότ – από αυτόνομα οχήματα και αυτοματοποιημένη παραγωγή, μέχρι την άμυνα και την εξερεύνηση του διαστήματος – τόσο πιο σημαντικό είναι να ρωτήσουμε: Ποιος θα τα φροντίζει; Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στους ανθρώπους για τη συντήρησή τους. Τα ρομπότ πρέπει τελικά να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους.»
«Οι ρομποτικοί εγκέφαλοι έχουν κάνει τεράστια άλματα την τελευταία δεκαετία χάρη στη μηχανική μάθηση», πρόσθεσε ο Lipson, καθηγητής μηχανολογίας στο Πανεπιστήμιο Columbia.
«Αλλά τα ρομποτικά σώματα παραμένουν μονολιθικά, μη προσαρμοστικά και μη ανακυκλώσιμα. Αντίθετα, τα βιολογικά σώματα είναι όλα θέμα προσαρμογής — οι ζωντανοί οργανισμοί μπορούν να αναπτυχθούν, να θεραπευτούν και να προσαρμοστούν.»
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου