«Mind Uploading»: Είναι εφικτό να ζήσουμε μέσα σε έναν υπολογιστή; Η επιστήμη απαντά
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Είναι δυνατόν να μεταφορτωθεί η συνείδηση και ο εγκέφαλος μας σε έναν υπολογιστή;
Η ιδέα, που ακούγεται ενδιαφέρουσα αλλά ίσως και λίγο ανατριχιαστική, είναι γνωστή ως «mind uploading». Φανταστείτε το ως έναν τρόπο δημιουργίας ενός αντίγραφου του εγκεφάλου μας σε έναν υπολογιστή.
Εκεί θα μπορούσαμε να ζήσουμε ψηφιακά, ίσως για πάντα. Θα είχαμε συνείδηση του εαυτού μας, θα διατηρούσαμε τις αναμνήσεις μας και θα αισθανόμασταν ακόμα σαν
τον εαυτό μας. Αλλά δεν θα είχαμε σώμα.
Μέσα σε αυτό το προσομοιωμένο περιβάλλον, θα μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι κάνουμε και στην πραγματική ζωή – να τρώμε, να οδηγούμε, να αθλούμαστε. Θα μπορούσαμε επίσης να κάνουμε πράγματα που είναι αδύνατα στον πραγματικό κόσμο, όπως να περπατάμε μέσα από τοίχους, να πετάμε ή να ταξιδεύουμε σε άλλους πλανήτες.
Το μόνο όριο είναι η επιστήμη.
Είναι εφικτό; Θεωρητικά, η μεταφόρτωση του νου σε έναν υπολογιστή θεωρείται εφικτή.
Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό όμως; Σε τελική ανάλυση, οι ερευνητές έχουν μόλις αρχίσει να κατανοούν τον εγκέφαλο.
Παρόλα αυτά, η επιστήμη έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να μετατρέψει τις θεωρίες σε πράξη. Το γεγονός ότι μια ιδέα φαίνεται τρομερά, αδιανόητα δύσκολη δεν σημαίνει ότι είναι αδύνατη.
Η επιστήμη κατάφερε να στείλει τον άνθρωπο στο φεγγάρι, να αποκωδικοποιήσει το ανθρώπινο γονιδίωμα και να εξαλείψει την ευλογιά - πράγματα που κάποτε θεωρούνταν απίθανα.
Ζώντας μέσα σε έναν υπολογιστή
Ο εγκέφαλος θεωρείται συχνά ως το πιο σύνθετο σύστημα στο σύμπαν. Η αναπαραγωγή όλης αυτής της πολυπλοκότητας θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη.
Μια προϋπόθεση: ο μεταφορτωμένος εγκέφαλος χρειάζεται τα ίδια ερεθίσματα που είχε πάντα.
Με άλλα λόγια, ο εξωτερικός κόσμος πρέπει να είναι διαθέσιμος σε αυτόν. Ακόμα και κλεισμένος μέσα σε έναν υπολογιστή, ένας άνθρωπος χρειάζεται μια προσομοίωση των αισθήσεών του, μια αναπαραγωγή της ικανότητας να βλέπει, να ακούει, να μυρίζει, να αγγίζει, να αισθάνεται – καθώς και να κινείται, να ανοιγοκλείνει τα μάτια του, να ανιχνεύει τον καρδιακό του ρυθμό, να ρυθμίζει τον κιρκαδικό του ρυθμό και να κάνει χιλιάδες άλλα πράγματα.
Αλλά γιατί συμβαίνει αυτό; Δεν θα μπορούσε ένας άνθρωπος να υπάρχει απλώς σε μια καθαρά νοητική «φούσκα», μέσα στον υπολογιστή, χωρίς να έχει τις αισθήσεις του;
Το να στερείς από τους ανθρώπους τις αισθήσεις τους, όπως το να τους βάζεις σε απόλυτο σκοτάδι ή σε ένα δωμάτιο χωρίς ήχο, θεωρείται μορφή βασανισμού. Οι άνθρωποι που έχουν πρόβλημα να αντιληφθούν τα σωματικά τους «μηνύματα» – δίψα, πείνα, πόνο, φαγούρα – συχνά αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας.
Γι' αυτό, για να λειτουργήσει η μεταφόρτωση του εγκεφάλου σε έναν υπολογιστή, η προσομοίωση των αισθήσεων και του ψηφιακού περιβάλλοντος στο οποίο βρίσκεται ο άνθρωπος πρέπει να είναι εξαιρετικά ακριβής. Ακόμη και μικρές παραμορφώσεις θα μπορούσαν να έχουν σοβαρές ψυχικές συνέπειες.
Προς το παρόν, οι ερευνητές δεν διαθέτουν την υπολογιστική ισχύ, πόσο μάλλον τις επιστημονικές γνώσεις, για να πραγματοποιήσουν τέτοιες προσομοιώσεις.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου