Γιατί μετανοούν οι εγκληματίες πριν πεθάνουν – Γιατρός αποκαλύπτει τι όνειρα βλέπουν οι ετοιμοθάνατοι
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Η λαϊκή κουλτούρα αναφέρει ότι ένας εγκληματίας συνήθως μετανοεί λίγο πριν πεθάνει, γιατί επικρατεί η πεποίθηση πως οι ετοιμοθάνατοι βλέπουν τη ζωή να περνάει από μπροστά τους με τη μορφή ονείρου.
Ο γιατρός Κρίστοφερ Κερ από τη Νέα Υόρκη ανέλυσε το παραπάνω σκεπτικό με βάση στοιχεία που συγκέντρωσε σε μελέτη ετών και από την πείρα που αποκόμισε, προσέχοντας ασθενείς του πριν αποβιώσουν.
Μιλώντας στο
podcast «Next Level Soul» ανέφερε πως οι ετοιμοθάνατοι ονειρεύονται τη ζωή τους για να συνδεθούν με το παρελθόν και να βρουν γαλήνη, είτε ενθυμούμενοι ευχάριστες στιγμές, είτε μετανιώνοντας για δυσάρεστες καταστάσεις.
Οι εγκληματίες ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία και συνήθως μετανοούν, γιατί δεν μπορούν να διώξουν από το μυαλό τους όσα άτομα αδίκησαν, οπότε δεν μπορούν να φανταστούν κάτι ευχάριστο λίγο πριν πεθάνουν.
Ως παράδειγμα, έφερε την περίπτωση ενός 40αρη που φυλακίστηκε λόγω εθισμού στα ναρκωτικά και πέθαινε από καρκίνο στον λαιμό. «Τα τελευταία βράδια ονειρευόταν τις αδικίες που διέπραξε και οι σκέψεις τον οδηγούσαν σε νευρικό κλονισμό, με αποτέλεσμα να πονάει ψυχικά, αλλά και σωματικά. Για να ηρεμήσει ζήτησε να δει την κόρη του. Της ζήτησε συγγνώμη και μετά από λίγες μέρες πέθανε γαλήνια στο κρεβάτι του», είπε ο δρ.Κερ.
«Δεν μπορείς να πεθάνεις πραγματικά αν δεν κοιμηθείς»
Σύμφωνα με τη Mirror, ο γιατρός υποστήριξε ότι οι ετοιμοθάνατοι «δεν αρνούνται τα άσχημα και επώδυνα πράγματα που έκαναν ή έγιναν στη ζωή τους, αλλά τα αντιμετωπίζουν και τα χρησιμοποιούν με έναν τρόπο πολύ ενδιαφέρον».
Για να στηρίξει το σκεπτικό του αναφέρθηκε στην περίπτωση ενός ηλικιωμένου βετεράνου του Β΄ΠΠ που υπέφερε με PTSD σε όλη του τη ζωή, γιατί στη Νορμανδία πέθαναν σχεδόν όλοι από τη μονάδα του.
«Τις τελευταίες μέρες του ήταν στο νοσοκομείο και ούρλιαζε. Έβλεπε σάρκες να σκίζονται και φανταζόταν μάχες. Μια μέρα πριν πεθάνει, τον είδα γαλήνιο για πρώτη φορά και ρώτησα τον λόγο. Μου είπε: “Είδα πως τραυματίστηκα βαριά, όμως δεν με άφησαν μόνο (σ.σ. Οι φαντάροι). Ήρθαν να με σώσουν”. Αυτός είναι ένας από τους τρόπους που ο ετοιμοθάνατος συμφιλιώνεται με τις αποφάσεις που πήρε. Εξάλλου, δεν μπορείς να πεθάνεις πραγματικά αν δεν μπορείς να κοιμηθείς», είπε ο Κρίστοφερ Κερ.
Η περίπτωση των παιδιών
Ο γιατρός μεταξύ άλλων μελέτησε και τα όνειρα που βλέπουν τα παιδιά και σημείωσε ότι υπάρχει κοινό πεδίο με τους ενήλικες, όμως οι μικρές ηλικίες προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν το γεγονός ότι πεθαίνουν και όχι να συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους.
«Τα παιδιά δεν ξέρουν τι είναι ο θάνατος. Εκείνη τη στιγμή προσπαθούν να μάθουν τι είναι, την στιγμή που δεν γνωρίζουν καλά-καλά τη ζωή», είπε χαρακτηριστικά.
«Οι μικρές ηλικίες θα δουν κάποιο ζώο, σούπερ ήρωα ή μια οικογενειακή στιγμή. Δεν θέλουν να νιώσουν μόνα, αλλά να αισθανθούν πως περιβάλλονται με αγάπη. Τα παιδιά είναι δημιουργικά και ευφάνταστα. Μπορούν να κάνουν τέτοιες σκέψεις και να μην νιώθουν ενοχές», είπε κλείνοντας την τοποθέτησή του.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια ιστορική προσελήνωση που παραλίγο να μετατραπεί σε παγκόσμια τραγωδία Τον Ιούλιο του 1969, η ανθρωπότητα κρατούσε την ανάσα της καθώς οι αστροναύτες της NASA, Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν, πραγματοποιούσαν το ιστορικό «τεράστιο άλμα» στην επιφάνεια της Σελήνης. Ωστόσο, πίσω από τους πανηγυρισμούς κρυβόταν ένα εφιαλτικό σενάριο που θα μπορούσε να τους αφήσει εγκλωβισμένους στο διάστημα για πάντα. Ένα απρόοπτο τεχνικό πρόβλημα στην καμπίνα του Apollo 11 απείλησε τη ζωή τους, και η σωτηρία ήρθε από το πιο αναπάντεχο, καθημερινό αντικείμενο: ένα απλό πλαστικό μαρκαδοράκι. Όλα ξεκίνησαν όταν οι δύο αστροναύτες, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή τους στην επιφάνεια, ετοιμάζονταν να ξεκουραστούν μέσα στη σεληνάκατο. Τότε παρατήρησαν στο δάπεδο ένα μικρό μαύρο πλαστικό κομμάτι. Με τρόμο συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο για τον σπασμένο διακόπτη ενός
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου