Ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ είχε μια συγκεκριμένη παραγγελία, όταν δημιούργησε την "Κούνια". Δεν αρκέστηκε σε όσα του ζήτησαν. Πήρε και πρωτοβουλίες που αλλάζουν άρδην την εικόνα.
O πίνακας του Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ με τίτλο “Η Κούνια” είναι γνωστός και ως “Οι ευτυχισμένες συγκυρίες της κούνιας”. Προφανώς όχι τυχαία. Και μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν με τη σύνδεσή της με τις ταινίες του Walt Disney.
Η ελαιογραφία του 18ου αιώνα θεωρείται
εκ των αριστουργημάτων της ανάλαφρης εποχής Ροκοκό (1710-1760) και είναι το έργο που άλλαξε την καριέρα του Φραγκονάρ -ο οποίος ήταν η δεύτερη επιλογή του ανθρώπου που τον παρήγγειλε.
Ο καλλιτέχνης, ο οποίος ζωγράφιζε για αριστοκράτες, δέχθηκε το αίτημα μέλους της αυλής - προοριζόταν για να εκτεθεί σε ιδιωτικό δωμάτιο-, καθώς τους χρωστούσαν πολλά χρήματα και κάπως έπρεπε να ζήσει.
Ο πελάτης του ζήτησε μια κυρία σε κούνια, που να την κουνάει ένας επίσκοπος και εκείνον να είναι σε απόσταση βολής από τα πόδια της γυναίκας . Ήθελε να έχει και βάθος η εικόνα. Ο Φραγκονάρ έκανε ό,τι του ζητήθηκε, παίρνοντας και κάποιες πρωτοβουλίες.
Η γυναίκα που φορά φόρεμα στο χρώμα του φωτεινού ροζ και κάθεται στην κούνια -η οποία κρέμεται από ένα δέντρο- αναδύεται από μια θάλασσα πρασινομπλέ φυτών. Φως αντανακλά στο πρόσωπο της, σαν να έρχεται κατευθείαν από τους ουρανούς.
Ξεχωρίζει και ως προς αυτό βοηθά και το κοντράστ χρωμάτων μεταξύ όσων φορά και αυτών που έχει από πίσω της.
Φαίνεται να είναι σε πολυτελή, ιδιωτικό κήπο (όπως φαίνεται από την περίφραξη) και ίσα ίσα που πιάνει τα σκοινιά της κούνιας. Ενώ είναι στην άνοδο, σηκώνει το αριστερό πόδι (πόιντ) και της φεύγει το παπούτσι -προς το άγαλμα του Έρωτα που κλείνει με ένα δάχτυλο του χεριού το στόμα (κρατώντας μυστικά όσα συμβαίνουν στον κήπο).
Υπάρχει ένα ακόμα άγαλμα με δυο μωρά (που έχουν την έκπληξη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους) πάνω σε ένα δελφίνι και ένα μαλλιαρό άσπρο σκύλο που φαίνεται να γαβγίζει στη γυναίκα. Σημείωση: οι σκύλοι εκλαμβάνονταν συχνά ως σύμβολα της πίστης.
Το άλλο παπούτσι της γυναίκας επίσης είναι προ της... εξόδου, αλλά εκείνη δεν δείχνει να αγχώνεται.
Κάτω από τη γυναίκα, ξαπλωμένος σε ένα θάμνο είναι ένας άνδρας. Τα χέρια του είναι τεντωμένα προς τη γυναίκα -ενώ προς τη μεριά της είναι καρφωμένο και το βλέμμα του. Τι βλέπει;
Μάλλον κάτω από τη φούστα της, εξ ου και το έκπληκτο βλέμμα που έχει.
Σε κάθε περίπτωση, ο άνδρας που πλήρωσε τον πίνακα είναι αυτός που κείτεται στο θάμνο. Είναι και ο εραστής (όχι ο σύζυγος) της γυναίκας που κάνει κούνια. Πίσω από τη γυναίκα υπάρχουν μια άλλη ανδρική φιγούρα. Αυτός είναι ο σύζυγος της γυναίκας και την κοιτά με στοργή -μη γνωρίζοντας πως ένας νεαρός άνδρας κρύβεται κάπου εκεί κοντά.
Η κίνηση της κούνιας (μπρος-πίσω) συμβολίζει τη διάθεση της γυναίκας να πηγαίνει μια προς τον σύζυγο της και μια προς τον εραστή της. Ο άνδρας της δείχνει να έχει τον έλεγχο -καθώς κρατά τα σκοινιά του γάμου-, αν προσέξετε το ένα σκοινί έχει φθαρεί έντονα. Παρ' όλα αυτά η γυναίκα δείχνει να έχει αυτοπεποίθηση και να είναι χαλαρή.
Με πολλούς τρόπους ο Φραγκονάρ της έδωσε τεράστια παρουσία και εξουσία σε αυτήν τη δημιουργία -σωματικά, καθώς είναι η μεγαλύτερη και η πιο φωτεινή φιγούρα, αλλά και στη θεματολογία.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου