Γατί μας αρέσουν τόσο πολύ σειρές και ντοκιμαντέρ με πραγματικά εγκλήματα;
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Ψυχολόγος αποκαλύπτει...
Στο άκουσμα μιας ειδεχθούς δολοφονίας αποστρέφουμε το βλέμμα μας με αποτροπιασμό, όμως όταν αυτό γίνεται αντικείμενο μελέτης έχουμε μια τελείως διαφορετική αντιμετώπιση.
Μια σύντομη περιήγηση στις προτάσεις οποιασδήποτε streaming πλατφόρμας δείχνει ότι τα αφιερώματα σε γνωστούς serial killers, βίαια εγκλήματα που είχαν αφήσει παγωμένη την κοινή γνώμη και γενικά ιστορίες εγκληματικής βίας είναι πολύ ψηλά στις
τάσεις. Στα podcasts η τάση είναι ακόμα πιο ξεκάθαρη με τις προφορικές εξιστορίσεις στυγερών εγκλημάτων να δίνουν τον τόνο.
Προς επίρρωση της παραπάνω τάσης έρχονται και τα αποτελέσματα από τη μηχανή αναζήτησης της Google. Μετά από κάθε προβολή ή ακρόαση τέτοιας ιστορίας, οι τηλεθεατές και ακροατές σπεύδουν διψασμένοι σε αναζήτηση περισσότερων πληροφοριών. Ψάχνουν να επαληθεύσουν αν όσα είδαν και άκουσαν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τι αποκρύφτηκε και τι εξελίξεις υπάρχουν αν πρόκειται για κάποια υπόθεση που παραμένει ανοιχτή.
Σύμφωνα με τον Δρ Michael Mantell, πρώην ψυχολόγο της αστυνομίας του San Diego, σε ένα βαθμό είναι απολύτως φυσιολογική η έλξη που νιώθουμε για αυτές τις ιστορίες. Ικανοποιούν το ένστικτο της περιέργειας και της αναζήτησης αδρεναλίνης. Αυτού του είδους η ικανοποίηση μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε κάποιο φαινόμενο εθισμού. Όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι ερευνητές και συνομωσιολόγοι έχουν ξεκινήσει από το στάδιο της κατανάλωσης υπέρμετρης πληροφορίας για τέτοιες υποθέσεις.
Για τον Δρ Paul Mattiuzzi υπάρχει μία ακόμα παράμετρος. Μιλώντας στο Everyday Psychology εξήγησε πως τον άνθρωπο πάντα τον ενδιέφεραν τα όρια της ηθικής και των ταμπού μιας κοινωνίας γιατί σπάνια τα ξεπερνούσε. Ένας serial killer έχει ξεπεράσει αυτά τα όρια και περιηγείται σε μια ηθική περιοχή πολύ έξω από τον θεατή. Ως ένα βαθμό αντιμετωπίζεται ως ταξιδευτής άγνωστων τόπων.
Όμως αυτή είναι μια τάση που την έχουμε από παιδιά. Γεννιόμαστε χωρίς να γνωρίζουμε τα όρια του καλού και το κακού. Ο καθορισμός των ορίων αυτών των δύο εννοιών, και ειδικά του κακού, γίνεται μέσα από μια διαδικασία εκμάθησης. Μας μαθαίνουν με παραδείγματα ότι αυτό είναι κακό, ακόμα και για πράγματα που δεν έχουμε κάνει ή ζήσει ακόμα. Από μικρή ηλικία δεχόμαστε αρνητικά παραδείγματα που στόχο έχουν την οριοθέτηση της ηθικής μας.
Το ίδιο κάνουμε και ως ενήλικες που βλέπει πολύωρα ντοκιμαντέρ για κάποιον μανιακό δολοφόνο. Γνωρίζουμε το κακό που αντιπροσωπεύει, όμως ψάχνουμε συνεχώς την επιβεβαίωση του δικού μας κώδικα ηθικής ως σωστού.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου