«Νεκρά ή ετοιμοθάνατα» τα δύο τρίτα των τροπικών υγρών δασών
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Από τον Αμαζόνιο μέχρι τη ζούγκλα του Κονγκό, η ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν καταστρέψει ή υποβαθμίσει τα δύο τρίτα της συνολικής έκτασης υγρών τροπικών δασών, απώλεια που αναπόφευκτα επιδεινώνει την κλιματική αλλαγή.
Οι πυκνές τροπικές ζούγκλες αποτελούν τη μεγαλύτερη ζωντανή αποθήκη άνθρακα και η καταστροφή τους αντιστοιχεί σε μια από τις σημαντικότερες πηγές αερίων του θερμοκηπίου.
Η υλοτόμηση και η αλλαγή
χρήσης τη γης, κυρίως για χάρη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, έχουν εξαφανίσει το 34% των ώριμων τροπικών δασών του πλανήτη, ενώ ακόμα 30% έχει υποβαθμιστεί και είναι πλέον πιο ευάλωτο στις πυρκαγιές και τις παρεμβάσεις, προειδοποιεί ανάλυση της μη κυβερνητικής οργάνωσης Rainforest Foundation Norway.
Περισσότερο από το ήμισυ της καταστροφής που έχει καταγραφεί από το 2002 μέχρι σήμερα αφορά τον Αμαζόνιο και τα γειτονικά τροπικά δάση, δείχνουν τα στοιχεία της οργάνωσης.
Οι απώλειες επιδεινώνουν την κλιματική αλλαγή η οποία με τη σειρά της ασκεί μεγαλύτερες πιέσεις στα δάση, επισήμανε στο Reuters ο συντάκτης της έκθεσης Άντερς Κρογκ, κάνοντας λόγο για «τρομακτικό φαύλο κύκλο».
Η έκταση που χάθηκε το διάστημα 2002-2019 ήταν μεγαλύτερη από τη Γαλλία, ανέφερε.
Βίντεο της Rainforest Foundation Norway για τη συνεχιζόμενη καταστροφή στον Αμαζόνιο
Ο ρυθμός της απώλειας το 2019 ήταν περίπου ίσος με τον ετήσιο μέσο όρο των τελευταίων 20 ετών, σύμφωνα με μια άλλη πρόσφατη έκθεση του World Resources Institute. Αυτό σημαίνει ότι κάθε 6 δευτερόλεπτα χάνεται έκταση τροπικών δασών ίση με γήπεδο ποδοσφαίρου.
Τις τελευταίες δεκαετίες η ανάπτυξη της γεωργίας επιβαρύνει τον βραζιλιάνικο Αμαζόνιο, καθώς αγρότες καίνε παράνομα εκτάσεις για να δημιουργήσουν βοσκοτόπια για βοοειδή και καλλιέργειες σόγιας. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί από το 2019 μετά την εκλογή του συντηρητικού προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρου, ο οποίος κατηγορείται ότι αποδυνάμωσε την εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και ενθάρρυνε τους καταπατητές.
Σύμφωνα με τον Κρογκ, ο Αμαζόνιος και τα γειτονικά υγρά τροπικά δάση του Ορινόκο και των Άνδεων αντιστοιχούν στο 73,5% των άθικτων υγρών τροπικών δασών.
Η Ινδονησία και άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας έρχονται από κοινού στη δεύτερη θέση όσον αφορά την έκταση της καταστροφής από το 2002 μέχρι σήμερα, με το μεγαλύτερο μέρος των αποψιλωμένων εκτάσεων να έχει μετατραπεί σε μονοκαλλιέργειες φοινικέλαιου.
Η Κεντρική Αφρική έρχεται στην Τρίτη θέση, με τις απώλειες να επικεντρώνονται στη λεκάνη του ποταμού Κογκό.
Η έκθεση ορίζει ως υποβαθμισμένα δάση που έχουν εν μέρει καταστραφεί ή έχουν αντικατασταθεί από δευτερογενή βλάστηση.
Ωστόσο ο ορισμός που δίνει η έκθεση στα άθικτα δάση ενδέχεται να είναι υπερβολικά αυστηρός, εκτίμησε ο Τάσο Αζεβέδο, συντονιστής της πρωτοβουλίας MapBiomas για την χαρτογράφηση της αποδάσωσης στον Αμαζόνιο.
Η ανάλυση θεωρεί άθικτα τα δάση με έκταση τουλάχιστον 500 τετραγωνικών χιλιομέτρων και δεν συνυπολογίζει μικρότερες εκτάσεις παρθένας τροπικής βλάστησης.
Απαντώντας, ο Κοργκ εξήγησε ότι τα δάση μικρής έκτασης δύσκολα συντηρούν άθικτη τη βιοποικιλότητά τους.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου