Χρύσανθος Μαχαιριώτης: Ο άνθρωπος που έδωσε τα ράσα του στον Αυξεντίου
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει το όνομα αυτό; Ποιος από μας δεν έχει ακούσει την ιστορία του Γρηγόρη Αυξεντίου, που κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, βρήκε καταφύγιο στην Ιερά Μονή του Μαχαιρά, ξεγελώντας τους Άγγλους Αποικιοκράτες;
Ήταν Φεβρουάριος του 1956. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά, αναρρώνει στο ιστορικό μοναστήρι, μετά από εγχείρηση, και πάνω από 100 Άγγλοι αξιωματικοί και στρατιώτες ζώνουν το μοναστήρι. Μεταμφιεσμένος σε καλόγηρο, με γενειάδα και ράσο, παρουσιάστηκε στον
Άγγλο επικεφαλής αξιωματικό ως ο «πάτερ-Xρύσανθος Μαχαιριώτης».
Το όνομα που χρησιμοποίησε ωστόσο, δεν ήταν καθόλου τυχαίο, καθώς στο μοναστήρι τότε υπήρχε στ’ αλήθεια ο Πάτερ Χρύσανθος, ο οποίος σήμερα και για τα τελευταία 50 χρόνια ζει σ’ ένα μοναστήρι, στην κορφή ενός βουνού, στην περιοχή του Ξυλόκαστρου, στην Ελλάδα. Το AlphaNewsLive τον συνάντησε.
Είναι ο άνθρωπος που του χάρισε, το όνομα, τα ράσα αλλά και την ταυτότητα του, παραχωρώντας του τη θέση που είχε ο ίδιος στη Μονή. Τον άνθρωπο αυτό συναντήσαμε 63 χρόνια μετά την έναρξη του ένδοξου απελευθερωτικού αγώνα. Στα 90 του χρόνια μιλά για πρώτη φορά και κάνοντας μία κατάθεση ψυχής, εξιστορεί γεγονότα που παραμένουν ανεξίτηλα στη μνήμη του, και χαραγμένα στη ψυχή του
Ποιος είναι όμως ο Ιερομόναχος Χρύσανθος Μαχαιριώτης;
Πρόκειται για ένα φιλήσυχο μοναχό, αλλά ταυτόχρονα και ένα φλογερό επαναστάτη, που αφιέρωσε όλη του την ζωή στον Θεό και όλη του τη ψυχή στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στο χωριό Οδού της Ορεινής Λάρνακας στις 15 Φεβρουαρίου 1928. Κατάγεται από Ιερατική οικογένεια, της οποίας η ιστορία συνεχίζεται εώς 8 γενιές. Η επανάσταση, «ξύπνησε» μέσα του από τα παιδικά του χρόνια, τότε που ο μαθητής ακόμα Χρύσανθος Παπανικολάου, έδινε τον δικό του «προσωπικό αγώνα», στο δημοτικό σχολείο του χωριού του, κατεβάζοντας από τον ιστό καθημερινά την Αγγλική σημαία.
Η αγάπη του για την μητέρα Ελλάδα ήταν τόσο βαθιά όσο και η αφοσίωσή του στον Θεό. Από μικρός λαχταρούσε να γίνει μοναχός. Το ζητούσε επίμονα από τους γονείς του από τα 12 του χρόνια και τελικά στα 19 του, το 1948, γίνεται μοναχός, στην Ιερά Μονή Μαχαιρά, η οποία το 1952 τον στέλνει στην Ιερατική σχολή Απόστολος Βαρνάβας, όπου εκεί ακούει για πρώτη φορά για την δράση του αγώνα.
Λίγους μήνες μετά ορκίζεται και γίνεται μέλος του αγώνα, αναλαμβάνει τη διανομή των φυλλαδίων της οργάνωσης τα οποία κατάφερνε να μεταφέρει με το λεωφορείο από το Μετόχι του Κύκκου όπου εκτυπώνονταν, στα χωριά, με άκρα μυστικότητα. Ο ίδιος, μυούσε και όρκιζε στο Ιερό Ευαγγέλιο αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. και τους έθετε στην διάθεση του αρχηγού Διγενή για την πλαισίωση των ανταρτικών ομάδων.
Ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε, έλκος στο στομάχι, τον ανάγκασε να φύγει από την Κύπρο τον Φεβρουάριο του 1956, να αφήσει τον αγώνα και την οικογένειά του και να ταξιδέψει μέχρι την Ελλάδα για νοσηλεία στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού. Ήταν τότε που ο «Ζήδρος» έγινε «Χρύσανθος».
Μετά τη νοσηλεία του, συνέχισε το ιερατικό του έργο στην Αθήνα, ενώ παράλληλα σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών από την οποία αποφοίτησε το 1963. Έπειτα έγινε ιδρυτής και κτήτωρας του Ιερού Μοναστηρίου των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Γελήνι Κορινθίας και έπειτα του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονα, στα Γεληννιάτικα Ξυλόκαστρου, όπου μονάζει τα τελευταία 50 χρόνια μέχρι και σήμερα. Στο μοναστήρι αυτό λειτουργεί, εξομολογεί και κάνει ομιλίες μετά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής, ενώ με την εξομολόγηση, ξεκουράζει και ωφελεί πολλές πονεμένες ψυχές που καταφεύγουν στο πετραχήλι του.
Εκεί, στον χώρο αυτό, μας υποδέχτηκε και μας άνοιξε την καρδιά του.
Για τον Ιερομόναχο Χρύσανθο Μαχαιριώτη ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ και η γνωριμία του με τον Σταυραετό του Μαχαιρά, τον έκαναν μάρτυρα ιστορικών γεγονότων στης Κυπριακής ιστορίας.
Οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής, οι πολλές ώρες εργασίας και οι καθημερινές υποχρεώσεις έχουν ανατρέψει πλήρως τις διατροφικές μας συνήθειες, με αποτέλεσμα το βραδινό γεύμα να μετατίθεται όλο και πιο αργά. Για πολλούς, ένα πλούσιο σνακ ή ένα κανονικό γεύμα ακριβώς πριν από την κατάκλιση αποτελεί μια μορφή χαλάρωσης. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς μια νέα μελέτη έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ώρα που καταναλώνουμε την τροφή μας είναι εξίσου σημαντική με το τι περιλαμβάνει το πιάτο μας. Ο λεγόμενος «κανόνας των 3 ωρών» φαίνεται πως αποτελεί το κλειδί για τη θωράκιση της καρδιομεταβολικής μας υγείας. Ο κανόνας αυτός είναι εξαιρετικά απλός στη σύλληψή του: ορίζει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε το τελευταίο μας γεύμα ή σνακ τουλάχιστον τρεις ώρες πριν πέσουμε για ύπνο. Αυτό το χρονικό διάστημα δίνει στον ανθρώπινο οργανισμό τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει τη διαδικασία της
Καθώς το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και οι θερμοκρασίες χτυπάνε κόκκινο, η ανάγκη για ενυδάτωση γίνεται επιτακτική. Όπου κι αν πάμε —στην παραλία, στη δουλειά ή στη βόλτα— κουβαλάμε σχεδόν πάντα μαζί μας ένα παγωμένο πλαστικό μπουκάλι με νερό. Αν και για τους περισσότερους από εμάς αυτή η συνήθεια φαντάζει ως μια αθώα και απαραίτητη πηγή δροσιάς, οι ειδικοί που μελετούν τις συσκευασίες τροφίμων και ποτών εκπέμπουν σήμα κινδύνου. Νέα επιστημονικά δεδομένα αποδεικνύουν ότι τα πλαστικά μπουκάλια «αντιδρούν» αρνητικά όταν εκτίθενται στη ζέστη και το ηλιακό φως, αποτελώντας έναν κρυφό κίνδυνο για την υγεία μας. Το πρόβλημα εστιάζεται στη χημική συμπεριφορά του πλαστικού υπό την επήρεια των υψηλών θερμοκρασιών. Όταν ένα μπουκάλι παραμένει εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο ή ξεχνιέται μέσα σε ένα κλειστό αυτοκίνητο, οι ουσίες που περιέχονται στο υλικό κατασκευής του αρχίζουν να γίνονται
Μια κομβικής σημασίας ανακάλυψη πραγματοποίησε το ρομποτικό όχημα Perseverance της NASA, εντοπίζοντας μόρια οργανικού άνθρακα στην αποξηραμένη κοίτη ενός αρχαίου αρεινού ποταμού. Τα ευρήματα, τα οποία αναλύθηκαν από τα προηγμένα συστήματα του ρομπότ, ανοίγουν ξανά τη μεγάλη επιστημονική συζήτηση για την ύπαρξη μικροβιακής ζωής στον Κόκκινο Πλανήτη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Αν και η ανακάλυψη δεν αποτελεί ακόμη τελεσίδικη απόδειξη, τα δεδομένα δείχνουν ότι ο Άρης διέθετε κάποτε συνθήκες φιλόξενες για τη ζωή. Το Όργανο «Sherloc» και η Αποξηραμένη Κοίτη του Ποταμού
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου