Λόφος Whitechapel: Το Χαμένο Μυστήριο του Λονδίνου

Το Whitechapel Mount σε σχέδιο του 1801, με το Royal London Hospital στα αριστερά.

Λόφος Whitechapel: Το Παράξενο Χαμένο Ορόσημο στην Ιστορία του Λονδίνου

Πριν από περίπου δύο αιώνες, το κατά τα άλλα επίπεδο τοπίο του East End του Λονδίνου διέθετε ένα εξαιρετικά παράξενο και επιβλητικό γεωγραφικό χαρακτηριστικό . Ένας τεχνητός λόφος, γνωστός ως Whitechapel Mount, υψωνόταν περίπου 70 με 80 πόδια (21-24 μέτρα) πάνω από το έδαφος, αποτελώντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ορόσημα της περιοχής . Ο λόφος ήταν τόσο μεγάλος που εμφανιζόταν στους επίσημους χάρτες του 18ου αιώνα, διέθετε δέντρα στις πλαγιές του και ένα μικρό κτίσμα στην κορυφή του, προσφέροντας στους επισκέπτες μια σπάνια, πανοραμική θέα προς τον ποταμό Τάμεση και τα αναπτυσσόμενα ανατολικά λιμάνια της βρετανικής πρωτεύουσας .

Παρά τη δημοτικότητά του, κανείς εκείνη την εποχή —αλλά ούτε και οι σύγχρονοι ιστορικοί— δεν μπορούσε να πει με απόλυτη βεβαιότητα πώς δημιουργήθηκε αυτή η τεράστια χωματερή μάζα . Ήταν ένας γιγαντιαίος μεσαιωνικός σκουπιδότοπος, ένα στρατιωτικό οχυρό του Αγγλικού Εμφυλίου, ένας

μακάβριος ομαδικός τάφος από τα θύματα της πανώλης, ή μήπως τα συσσωρευμένα συντρίμμια από τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου; Οι απαντήσεις κρύβονται σε ένα παλίμψηστο ιστορικών θεωριών και αρχαιολογικών ανακαλύψεων που φωτίζουν το σκοτεινό παρελθόν του Λονδίνου .

Η Θεωρία του «Laystall» και η Οικονομία της Στάχτης Άνθρακα

Πώς τα σκουπίδια μιας αναπτυσσόμενης πόλης δημιούργησαν έναν Λόφο

Η πιο ευρέως αποδεκτή και επιστημονικά τεκμηριωμένη εξήγηση είναι ότι το Whitechapel Mount ξεκίνησε τη «ζωή» του ως ένας τεράστιος, οργανωμένος σκουπιδότοπος της εποχής, γνωστός ως laystall . Κατά τον 17ο αιώνα, το Λονδίνο αναπτυσσόταν με ραγδαίους ρυθμούς και η διαχείριση των απορριμμάτων αποτελούσε τεράστιο πρόβλημα. Η περιοχή του Whitechapel επιλέχθηκε ως επίσημος χώρος εναπόθεσης, όπου καθημερινά άδειαζαν τόνους από ανθρώπινα λύματα, λάσπη των δρόμων, υπολείμματα από τα ζυθοποιεία και οικιακά απορρίμματα .

Με την πάροδο των δεκαετιών, αυτός ο όγκος των σκουπιδιών στερεοποιήθηκε και σχημάτισε έναν λόφο, ο οποίος όμως αποτέλεσε πηγή πλούτου για τους φτωχότερους κατοίκους . Ομάδες ανθρώπων κοσκίνιζαν το Whitechapel Mount για να εξαγάγουν τη στάχτη άνθρακα (coal ash), η οποία ήταν πολύτιμο συστατικό για την τοπική βιομηχανία παραγωγής τούβλων . Μάλιστα, μια δικαστική υπόθεση του 1809 στο Old Bailey αποκαλύπτει ότι η συνεχής αφαίρεση στάχτης από τον λόφο για τις ανάγκες της οικοδομικής έκρηξης του Λονδίνου είχε αρχίσει να μειώνει αισθητά το μέγεθός του, αποδεικνύοντας τον εμπορικό του ρόλο .

Τα Συντρίμμια της Μεγάλης Πυρκαγιάς και οι Ομαδικοί Τάφοι

Ανθρώπινα οστά και η διαδρομή των μπάζων του 1666

Μια εναλλακτική, άκρως γοητευτική θεωρία συνδέει άμεσα τη δημιουργία του λόφου με τη Μεγάλη Πυρκαγιά του Λονδίνου το 1666 . Η καταστροφή της μεσαιωνικής πόλης άφησε πίσω της αδιανόητες ποσότητες ερειπίων. Ιστορικοί εικάζουν ότι μεγάλο μέρος αυτών των μπάζων μεταφέρθηκε ανατολικά και αποθηκεύτηκε στο Whitechapel, διογκώνοντας απότομα τον λόφο . Κατά την ισοπέδωση του λόφου τον 19ο αιώνα, βρέθηκε μια εντυπωσιακή σκαλιστή κεφαλή αγριογούρουνου με ασημένιους χαυλιόδοντες, η οποία αποδεδειγμένα ανήκε στην περίφημη ταβέρνα Boar's Head Inn του Eastcheap, η οποία είχε καεί ολοσχερώς το 1666, ενισχύοντας τη θεωρία των μπάζων της πυρκαγιάς .

Παράλληλα, ο λόφος συνδέθηκε με τη μαύρη σελίδα της Μεγάλης Πανώλης του 1665 . Ο ιστορικός Joseph Moser έγραψε το 1803 ότι κατά τη διάρκεια των εργασιών μερικής εκταφής του λόφου το προηγούμενο έτος, παρατήρησε στα βαθύτερα στρώματα εκατοντάδες ανθρώπινα οστά ανακατεμένα με οστά ζώων, θαμμένα σε μια κολλώδη, μπλε γη . Φαίνεται ότι ο λόφος λειτούργησε ως κάλυμμα πάνω από έναν τεράστιο ομαδικό τάφο θυμάτων της πανώλης, προκειμένου να προστατευτεί η πόλη από τη δυσοσμία και τις μολύνσεις .

Το Εννεάγωνο Οχυρό του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου

Τι αποκάλυψαν οι ανασκαφές της MoLAS στο Βασιλικό Νοσοκομείο

Η τέταρτη ιστορική ερμηνεία αναζητά τις ρίζες του λόφου στα γεγονότα του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου (1640s) . Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, το Κοινοβούλιο κατασκεύασε μια γιγαντιαία αμυντική γραμμή μήκους 18 μιλίων γύρω από το Λονδίνο, η οποία περιελάμβανε δύο δωδεκάδες χωμάτινα οχυρά . Ο Σκωτσέζος έμπορος και περιηγητής William Lithgow κατέγραψε στο ημερολόγιό του ότι στο Whitechapel είχε στηθεί ένα εντυπωσιακό εννεάγωνο οχυρό (nine-angled fort), εξοπλισμένο με 7 χάλκινα κανόνια .

Σχετικό Άρθρο:

Διαβάστε επίσης: Κάστρο Χούσκα: Το Οχυρό της Τσεχίας που Σφράγισε την Πύλη της Κολάσεως

Αν και μετά τον πόλεμο τα οχυρά ισοπεδώθηκαν γρήγορα για να επιστρέψει η γη στους αγρότες, το Whitechapel Mount φαίνεται πως διατήρησε τον πυρήνα αυτής της στρατιωτικής δομής . Στα τέλη του 20ού αιώνα, κατά τη διάρκεια της ανάπλασης του γειτονικού **Royal London Hospital**, οι αρχαιολόγοι του Μουσείου Αρχαιολογίας του Λονδίνου (MoLAS) εντόπισαν μια τεράστια τάφρο πλάτους 5,5 μέτρων και βάθους 1,4 μέτρων, η οποία χρονολογήθηκε στον 17ο αιώνα και ταυτίστηκε απόλυτα με τις αμυντικές οχυρώσεις του Εμφυλίου, προσφέροντας την πρώτη χειροπιαστή επιστημονική απόδειξη για το στρατιωτικό παρελθόν της τοποθεσίας .

Ένα Παλίμψηστο Ιστορίας που Χάθηκε για Πάντα

Καθώς το Λονδίνο επεκτεινόταν βίαια κατά τον 19ο αιώνα, η αξία της γης εκτοξεύθηκε . Το Whitechapel Mount, έχοντας χάσει μεγάλο μέρος του όγκου του από τις εξορύξεις στάχτης, ισοπεδώθηκε πλήρως και απορροφήθηκε από τα νέα οικιστικά και βιομηχανικά έργα της περιοχής, εξαφανιζόμενο οριστικά από τον ορίζοντα του East End μέχρι τα μέσα του αιώνα .

Η σύγχρονη ιστορική έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο λόφος δεν ήταν αποτέλεσμα ενός μόνο γεγονότος, αλλά ένα ζωντανό παλίμψηστο της ιστορίας της πόλης . Ξεκίνησε ως οχυρό, χρησιμοποιήθηκε ως ομαδικός τάφος πανώλης, διογκώθηκε από τα ερείπια της Μεγάλης Πυρκαγιάς και καλύφθηκε από τα σκουπίδια των laystalls, αποτελώντας ένα μοναδικό κοσμικό μνημείο συσσώρευσης της ανθρώπινης δραστηριότητας .

Αρχική πηγή είδησης: Amusing Planet (Εμπλουτισμένο με ακαδημαϊκά και αρχαιολογικά δεδομένα από τις επίσημες εκθέσεις της MoLAS και τα ιστορικά ημερολόγια του William Lithgow).